กองที่ ๓๓ จาก ๔๐ · หมวดพรหมวิหาร
มุทิตา
ยินดีเมื่อผู้อื่นได้ดี — แผ่ใจที่ดีออกไปโดยไม่มีประมาณ เรียกอีกชื่อว่า อัปปมัญญา
คำบริกรรม / หลักระลึกสพฺเพ สตฺตา ลทฺธสมฺปตฺติโต มา วิคจฺฉนฺตุ
- เหมาะกับ
- โทสจริต
- ไปได้ถึง
- ถึงตติยฌาน
- อ้างอิง
- วิสุทธิมรรค ปริจเฉท IXจับคู่จริต III.121 · ระดับสมาธิ III.106–107
วิธีปฏิบัติ
- พิจารณาโทษของความโกรธ และอานิสงส์ของความอดทนก่อนเริ่ม
- ช่วงแรกไม่แผ่เจาะจงไปยังเพศตรงข้าม หรือคนที่ตายไปแล้ว
- เริ่มที่ตนเองก่อน: "อหํ สุขิโต โหมิ" — เพื่อให้เห็นว่าสัตว์ทั้งปวงก็รักสุขเหมือนกัน
- แผ่ไปยังผู้มีพระคุณและผู้เป็นที่รัก → ผู้เป็นกลาง → ผู้เป็นศัตรู
- ถ้าความโกรธเกิดขึ้น ให้ถอยกลับไปแผ่คนก่อนหน้าจนใจอ่อนลง แล้วพิจารณาวิธีระงับความโกรธ
- เมื่อใจเสมอกันทั้งสี่บุคคล (ทำลายเขตแดน) นิมิตเกิด ได้อุปจารสมาธิ
- แผ่ไปทุกทิศโดยไม่มีประมาณ จนถึงอัปปนา
เริ่มจากเพื่อนรักที่กำลังมีความสุข แล้วจึงแผ่ไปยังคนกลาง ๆ และศัตรู
หน้านี้เป็นส่วนหนึ่งของทางขั้นที่ ๑ (ทำสมถะ) เมื่อใจสงบมีกำลังแล้ว ดูขั้นต่อไปได้ที่ จากสงบ สู่เห็นจริง — การปฏิบัติจริงควรมีครูผู้รู้คอยแนะนำ